Zastanowiłam się przez chwilę. Przecież zapamiętałabym takie oczy.
-Możliwe ktoś kiedyś był do mnie podobny i dlatego masz takie odczucie-powiedziałam
-Może masz rację-westchnął. Przejęłam się historią chłopaka. Musi się czuć beznadziejnie mając taką dziurę w pamięci
-Nie martw się. Pamięć Ci wróci. Czuję to. Z czasem ale wróci. Zobaczysz-powiedziałam i położyłam rękę na silne ramię Nathaniela
-Myślisz. Dla mnie to nie możliwe-wyznał
-Ja to wiem. I jeśli tylko będziesz chciał,zawsze będę mogła pomóc ci odnaleźć twoje wspomnienia. Tylko powiedz-powiedziałam pocieszającym tonem
Nathaniel?
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz