Przyjrzałam się uwaźnie chłopakowi, mrużąc oczy.
Po raz pierwszy przyjrzałam mu się naprawdę, a nie tylko tak pobieżnie, jak zawsze każdemu. W każdym rozpoznajemy przecież szczegół łączący ją z kimś nam znanym, bliskim... Ale w tym chłopaku takich szczegółów było aż za wiele. Te oczy, trochę mniej niebieskie, niż zapamiętałam, włosy... Trochę się zmienił, ale to musiał być on...
- Nathaniel? - zapytałam zdziwiona, z niedowierzaniem.
Chłopak skinął głową.
- Znasz mnie?
- Trochę... Trochę mi się wydaje, że znamy się aż za dobrze... - zaczęłam cicho.
(Nathaniel?)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz